" ครั้งหนึ่งเธอจำได้ไหมสองเราเคยเที่ยวงานวัดบ้านใต้ ทำบุญปิดทอง
องค์พระมาลัย   ก่อพระเจดีย์ทรายร่วมกันสาบาน....สาบานต่อหน้าหลวงพ่อ
สองคนนั่งจุดเทียนที่ต่อหวังพรจากองค์หลวงพ่อ..บนบานขอความรักยั่งยืน"

ความทรงจำ กับถ้อยคำในเพลงข้างต้น อาจทำให้หลายๆ  คนครุ่นคิดถึงอดีต
ที่เหมือนเพิ่งโบกมือลาเราไปให้หัวใจได้จดจำจางจางในความทรงจำไปเที่ยว
งานวัดกันไหมหากคำชวนนี้ก้องอยู่เมื่อ10ปีก่อนพวกเราคงรีบตอบตกลง และ
นั่งนับวันรอจนแทบจะหายใจเข้าออก เฝ้านับวันถอยหลังที่จะให้ถึงวันที่จะได้
ไปเที่ยวไว ๆ      ภาพความทรงจำในการไปเที่ยวงานวัดผู้คนเดินทางเต็มคัน
รถสองแถวที่บรรทุกคนมาจนแน่นแทบจะหาที่จอดรถไม่ได้   ส่วนชาวบ้านที่
อาศัยอยู่ในที่ไกลๆก็ใช้การเดินทางทางเรือมาจอดที่ท่าน้ำบริเวณฝากข้ามเรือ
ในปัจจุบัน มีเรือเรียงรายนับ10 คัน       ที่ขนพ่อแม่ ลูกหลานภาพของสายใย
ความรักที่ถ่ายทอดจากมือน้อยๆที่จับมือแม่ไว้ ตาก็มองสิ่งรอบๆตัวด้วยความ
ตื่นตาตื่นใจ ภาพของคนเถ้าคนแก่ที่คล้องแขนลูกหลานมาซึมซับความทรงจำ
ในวัยเด็ก       ภาพของความสนุกสนานเสียงหัวเราะที่ดังก้องกังวานถึงแม้สิ่ง
เหล่านี้จะเป็นภาพอดีต  ที่ได้แปรผันไปตามกาลเวลาหากแต่ในปัจจุบันงานวัด
ก็ยังคงเป็นศูนย์รวมความสุขเพราะ  เมื่อเราเดินทางเข้ามาในบริเวณงานนอก
จากร้านค้าที่เรียงรายมากมายแล้ว  ร้านอาหารก็มีมากไม่แพ้กัน    ไม่ว่าจะเป็น
ก๋วยเตี๋ยวเรือที่ยกเรือมาขึ้นฝั่งให้เห็นกันจะจะ.........เรื่องรสชาติไม่ต้องพูดถึง