ศร ศิลปบรรเลง,ระนาดเอก,ฆ้อง,ดนตรีไทย,แม่กลอง

Story : Marilyn Photo : Marilyn

      หากชีวิตถูกลิขิตมาจากฟากฟ้าเบื้องบน..เราอาจไม่ต้องขนขวายหรือฝ่าฟันชีวิต
หากแต่ในความเป็นจริง.สองมือของเราต่างหากหละที่จะลิขิตให้ชีวิตเราเป็นดังใจ
เหมือนกับที่ เด็กชายพีรพัฒน์ ไตรสรณะพงษ์ อายุ 11ปี นักเรียนชั้นประถมศึกษา
ปีที่5 โรงเรียนเมืองสมุทรสงคราม ที่ตกหลุมรักดนตรีไทยตั้งแต่อาย ุ9 ปี   โดยมีผู้
ชักชวนให้รักคือคุณเต้ย ซึ่งเป็นเหมือนพ่อคนที่ 2 ของน้องพัฒน์ และคุณครูผู้สอน
อีกหนึ่งท่านคือ  ครูอภิชาติ อินท์ยงค์   พัฒน์บอกกับเราว่าอาเต้ยชักชวนให้ลองเล่น
ดนตรีไทยและให้พัฒน์เลือกเองว่าสนใจเรียนดนตรีชิ้นใด พัฒน์เลือกเล่นระนาดเอก
แต่ก่อนที่จะฝึกตีระนาดเอก พัฒน์ต้องไปเรียนตีฆ้องเพื่อเรียนรู้ทางเพลงขั้นพื้นฐาน
ที่บ้านดนตรีไทยหลังจากเรียนตีฆ้องจบขั้นพื้นฐานแล้วจึงเริ่มเรียนตีระนาดเอก โดย
เริ่มฝึกซ้อมวันละ 2-3 ชั่วโมง    ทุกวันเริ่มจากการฝึกมือ  โดยการฝึกตีไล่ลูกเพื่อให้
จังหวะ การตีมีน้ำหนักที่สม่ำเสมอ เรียนรู้เสียงสูงต่ำของตัวโน๊ตงอแงบ้าง เบื่อบ้าง
แอบถอนใจหลายครั้งก็เคย....อารมณ์แบบนี้วนเวียนอยู่ข้างๆพัฒน์เสมอเมื่อเริ่มเรียน
ใหม่ๆ แต่สิ่งที่ทำให้พัฒน์ก้าวผ่านมาได้ก็เพราะพัฒน์หลงรักดนตรีที่ชื่อระนาดเอก

นั่นเอง..ถึงแม้ต้องซ้อมทุกวัน ไม่ได้วิ่งเล่นเหมือนเด็กอื่นๆ...แต่ถ้าวันไหนไม่ได้มาคลุกคลีก็เหมือนชีวิตขาดอะไรไปสักอย่างต้อง
มาซ้อมตีจนได้..ผูกพันสองคำง่ายๆที่เกิดขึ้นในดวงใจน้อยๆของพัฒน์.....เรียนจนรักและความรักทำให้อยากทำให้ดีขึ้นมากขึ้น
ทุกๆวัน และที่สำคัญ คือพัฒน์รับรู้ได้ถึงความตั้งใจความเอาใจใส่ที่อาเต้ยพยายามสอน คุณเต้ยเล่าว่าการสอนดนตรีไทยให้กับ

เด็กเราต้องมีลูกล่อลูกชน ตามใจบ้าง เด็ดขาด ในครั้งที่เห็นว่าเขาเริ่มเกเร สร้างบรรยากาศ ในการเรียนให้เป็นเรื่องสนุก ก่อนนอนคุณเต้ย จะเปิดเพลงบรรเลงให้น้องพัฒน์คุ้นเคย และ ซึมซับในจังหวะของดนตรีไทย ค่อยค่อย สร้างความคุ้นเคยในเรื่องดนตรีไทย ทีละนิด ทำให้เด็กเรียนรู้ ให้เหมือนเป็นส่วนหนึ่งใน ชีวิตเขา เขาจะไม่รู้สึกต่อต้านและค่อยๆรักขึ้น ที่ละนิดเมื่อเด็กเกิดความรักในสิ่งที่เขาเรียนก็ ็จะเป็นเรื่องง่ายที่เราจะสอน. เราต้องสอน
ความรู้เกี่ยวกับระนาดว่ามีกี่แบบ วิธีจับไม้ตีมีแบบปากกาแบบปากไก่ แบบปากนกแก้ว พัฒน์ถนัดจับแบบปากนกแก้ว และถนัด ในการกรอระนาด ซึ่งการกรอระนาดจะให้เสียงที่นุ่มกว่าเราจะได้ส่งเสริมและเรียนรู้จุดเด่นจุดด้อยของเขา สิ่งดีดีที่เกิดการ เรียนรู้ดนตรีไทย อย่างแรกเด็กจะมีจิตใจที่อ่อนโยน มีสมาธิในการทำกิจกรรมอื่นๆมากขึ้น บุคลิกภาพดีขึ้นเพราะการเล่น ดนตรีไทยท่านั่งมีส่วนสำคัญต้องหลังตรง ท่าวางของมือต้องสง่า พร้อมทั้งเป็นการ ฝึกความอดทน และเป็นการติดอาวุธ ทางความสามารถให้กับเด็กสร้างโอกาส และทางเลือกให้กับชีวิตเขาอีกหนึ่งทาง และสร้างให้เขาเล็งเห็นถึงความกตัญญ ูรู้คุณเพราะก่อนเล่นดนตรีไทยทุกครั้งต้องทำการไหว้ครูบาอาจารย์ที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับเขาเป็นการโน้มใจของเด็ก ให้เห็นถึงคุณค่าวิชาความรู้ เรียนรู้ในเรื่องการอ่อนน้อมและเคารพในครูบาอาจารย์ เพลงที่พัฒน์ชอบใช้ในการฝึกซ้อมคือ เพลง “ ลาวดวงเดือน ” พัฒน์ชอบเพราะเป็นเพลงที่บรรเลงแล้วมีความอ่อนหวานในท่วงทำนอง เน้นการกรอระนาด และ เราขอการันตีความพยายามและความรักในดนตรีไทยที่มากล้นด้วยรางวัลชนะเลิศการบรรเลงดนตรีไทยประเภทระนาดเอก ระดับประถมศึกษาในงาน 124 ปี หลวงประดิษฐ์ไพเราะ ( ศร ศิลปบรรเลง ) ปี 2548 ในวันแข่งขันพัฒน์เลือกเพลง “ จระเข้หางยาว ” เป็นเพลงแข่งขันที่บรรเลงได้ไพเราะจับใจกรรมการ และคว้ารางวัลมาให้รู้ว่าความพยายามความตั้งใจ ความอดทนมีค่าแค่ไหน......ความตั้งใจที่พัฒน์ทำอยู่ทุกวันคือทำให้ดีที่สุดและดีขึ้นทุกๆวันเพราะอนาคตพัฒน์อยากเป็นครู สอนดนตรีไทย.......สิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้จากการพูดคุยกับพัฒน์ในวันนี้คือ บุคลิกภาพที่ดี ความอ่อนน้อม ความอ่อนโยนใน แววตากริยามารยาทที่เรียบร้อย สร้างความประทับใจเมื่อแรกเห็นและเมื่ออยู่ด้วยนานๆกลับเป็นความเย็นใจที่จะพูดคุยด้วย ภาษาดนตรีที่ถ่ายทอดออกมาด้วยความไพเราะของคำพูดสร้างบรรยากาศอ่อนหวานในใจ.. .รู้สึกดีที่เรามีเด็กที่มีหัวใจอบอุ่น แบบนี้เป็นอนาคตของชาติและเรารอวันที่เราจะกลับมาทำความรู้จักครูสอนดนตรีไทยคนใหม่ที่ชื่อ พีรพัฒน์ ไตรสรณะพงษ์