Story : Marilyn  Photo : Tanin
 
แผลเป็นที่เกิดขึ้นบนร่างกาย ก็บอกเล่าเรื่องราวมาก
มายร้อยพันในชีวิตของลูกผู้ชายคนหนึ่ง  ที่มีกำปั้น
เป็นพลัง มีขาที่ต้องยืนหยัดอยู่บนพื้นผ้าใบล้มก็เจ็บ
ไม่ล้มก็เจ็บ แผลบนร่างกายก็ไต่ระดับเพิ่มขึ้นทุกวัน
เหมือนของสะสมชนิดหนึ่ง     ที่บอกว่าไม่ต้องการ
หรือหลีกหนีไม่ได้  เกิดคำถามว่า แล้วอะไรที่ทำให้
ผู้ชายคนนี้ยังคงเดินเส้นทางสายนี้  ความเชื่อมั่นถ้า
จะทำให้เห็นผลเป็นรูปธรรม   อาจต้องใช้เวลานาน
ในการเรียนรู้ หากแต่มองกันที่ความตั้งใจ   แววตา
ก็อาจเห็นกันได้เดี๋ยวนี้ เหมือนกับที่เราได้เห็นความ
เชื่อมั่น ศรัทธาของอาจารย์ประพัฒน์ อาจารย์สอน
พละ และเจ้าของค่ายมวย
บอกเล่าเรื่องราวชีวิตบน
  สังเวียนนักมวยให้เราฟัง อาจารย์ประพัฒน์ เริ่มต้นชีวิตที่ผูกติดกับการต่อสู้  เรียนรู้   ล้ม  ลุก  เหนื่อยหนักกว่าจะแกร่งขึ้นชกบน
สังเวียน ครั้งแรก ถามว่าทำไมจึงสนใจกีฬาที่ไม่ได้เสียแค่เหงื่อในการแข่งขันและใช้หัวใจที่ต้องใหญ่พอตัวที่ต้องบอกกับตัวเอง
ทุกครั้งว่า สู้ สู้  ใจรักอาจฟังดูเป็นถ้อยคำง่ายง่ายเพียงสองคำ แต่เชื่อเถอะว่ากว่าจะหลุดคำนี้ออกมาต้องผ่านคำถามว่าทำไมต้อง
ทน ต้องทน อยู่ไม่ใช่น้อย เพราะคงไม่มีใครใช้เพียงการสัมผัสผิวเผินแล้วเดินไปบอกว่าผมจะเป็นนักมวย เขาต้องรู้ด้วยใจแล้วว่า
นักมวยไม่ใช่อาชีพที่จะใช้แค่ร่างกายในการฝึกซ้อม   หัวใจต่างหากหละที่ต้องทำงานหนัก   จนอาจต้องเสริมใยเหล็กกันที่หัวใจ
 
 
ครั้งที่แล้วชนะน๊อค เพราะเตะแบบนี้
เจ้ายุ่ง นักมวยรุ่นจิ๋วของที่นี่
ลีลาการซ้อมของรุ่นพี่
   
  ถ้าคุณเคยโดนหมัดของใครต่อยเข้าที่หน้า ที่ไม่ใช่ครั้งเดียวแล้วจบกัน ต้องวิ่งวันละหลายหลายรอบ ต้องชก เตะ ต่อย จนแทบจะ
หายใจเป็นเสียงฟุตเวริด์ต้องทำให้ร่างกายพร้อมที่สุดไม่ใช่เพื่อชนะคู่ต่อสู้ แต่ต้องชนะใจตัวเองด้วยเพราะชัยชนะในแต่ละครั้ง
ใช้แค่กำลังอย่างเดียวไม่ได้  ถ้าใจเราใหญ่กว่าคู่ต่อสู้  หนทางแห่งชัยชนะก็อยู่แค่ยิบตาเดียว  ซึ่งอาจจะเป็นคำตอบเดียวกับคำพูด
ของ อาจารย์ประพัฒน์ ที่ว่า  "  นักมวยน้อยคนที่จะสอนให้ลูกชกมวย เพราะรู้ว่ามันเจ็บ  "  อาจารย์ประพัฒน์ก่อตั้งค่ายมวยเพื่อ
สืบทอดเจตนารมย์ของผู้เป็นพ่อที่ต้องการรักษาศิลปะแม่ไม้มวยไทยให้คงอยู่ชั่วลูกชั่วหลาน นักมวยในค่ายจะเป็นเด็กเด็กที่รักจะ
 
เรียนรู้ในศิลปะมวยไทย มีทั้งเด็กไทยและเด็กต่างชาติ  ที่ต่างกัน แค่เชื้อ
ชาติ แต่ทุกคนหัวใจหลอมเป็นใจเดียวกัน ค่าตอบแทนในการชกของเด็ก
ในแต่ละครั้ง อาจารย์ประพัฒน์  ถอนหายใจและตอบกับเราว่า  ค่ารถค่า
เดินทางยังมากกว่าอีก แต่ที่ทุกคนยังอยู่ ยังสู้  ก็เพราะมองตากันแล้วใจ
ของทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า"เรารู้ว่าเราทำเพื่ออะไร" เส้นทาง
ชีวิตบางครั้ง ก็โรยด้วยกลีบดอกไม้    แต่เส้นทางชีวิตใครบางคนขวาก
หนามก็อาจดูโหดร้ายน้อยเกินไป ผู้ชายคนนี้หัวใจไม่เคยถอย และยังคง
ยึดมั่นที่จะสืบสานรักษาศิลปะแม่ไม้มวยไทยให้คงอยู่และสร้าง ศรัทธา
ต่อชนรุ่นหลัง  ความอิ่มเอมที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ สู้และ สู้ต่อไปไม่เคยถอย
ก็คือรอยยิ้มพลังใจและชัยชนะจากลูกศิษย์ เราขอเป็นกำลังใจให้พวกเขา
สู้ต่อไป
เพราะเรารู้ว่า เขาทำเพื่ออะไรและใคร
 
 
เทรนเนอร์และพี่เลี้ยงที่ต้องบอกว่ามาด้วยใจ
   
 
ร่วมแสดงความคิดเห็น
   
  ขอขอบคุณ : อาจารย์ประพัฒน์ วงษ์สมิต เทรนเนอร์ นักมวยทุกท่าน ค่ายเกียตินิมิต สำหรับอีกหนึ่งเรื่องราวดีดี ขอบคุณครับ
     
 

Copyright : 2005 All Rights Reserved Web 800x600 PixelsText Size : Medium  
web master by Good Morning Maeklong Group